AARD•APPEL•ETER

Hier zal ik mijn best doen om in het kort mijn visie op schrijven en deze site toe te lichten. Het belangrijkste gegeven voor mensen die deze site bezoeken, is dat alles op deze site is ontstaan uit een voorliefde voor verhalen en schrijven. Het op twee na belangrijkste is dat deze site als een groot experiment beschouwd kan worden. De enige rode draad is dat de verhalen op deze site door mij geschreven zijn. Toch moeten de verhalen niet als los van elkaar beschouwd worden. Samen moeten de verhalen en gedichten een soort droomlandschap vormen. Het droomlandschap van deze site is inconsistent, onvolledig en ruimtelijk onmogelijk. Om te begrijpen waarom het toch als een geheel beschouwd kan worden is het van belang om langer stil te staan bij de eerder genoemde rode draad. De kern van mijn methode zit namelijk in die rode draad. De beste manier om uit te leggen wat ik bedoel is aan de hand van een beeld. Stel je een vortex voor. In de flanken van de vortex worden impressies van het ‘landschap’ en de bijbehorende sensaties meegenomen door de stroming. Hoe dichter je bij het centrum van de vortex komt, hoe groter de concentratie aan impressies. Schrijven is in principe het kanaliseren van al die impressies in een verhaal. Op een bepaalde manier is schrijven dus niet heel anders dan schilderen. Het ‘landschap’ waar naar verwezen wordt is een breed begrip dat betrekking heeft op mensen, ecologie en geologie. Daarbij kan een kamer ook opgevat worden als een ‘landschap’ binnen de gehanteerde definitie. Juist de relaties tussen mensen, dieren en omgeving wil ik met mijn verhalen onderzoeken. Ik onderzoek deze relaties door zonder plan te werken. Schrijven is een intuïtief proces waarbij ik me in de passagiersstoel bevindt en me laat sturen door het verhaal in plaats van het omgekeerde. Deze manier van werken heeft de meeste potentie om de authentieke relaties tussen mensen, dieren en ‘landschap’ te integreren. In ieder geval heeft het de meeste potentie om mijn authentieke relatie met mensen, dieren en ‘landschap’ te integreren. Relaties die net als het droomlandschap verre van perfect zijn, en zich niet alleen tot het fysieke domein beperken. De gehanteerde definitie van ‘landschap’ heeft namelijk ook betrekking op fictieve landschappen, die in mijn mentale landschapsbeleving mengen met het fysieke landschap. De landschappen en de interpersoonlijke relaties uit fictieve werken zijn een belangrijke basis voor mijn verhalen. De kunst van het schrijven zit deels in het denken zonder onderscheid te maken tussen fictie en non-fictie. De verhalen zijn fictief, maar zowel op fysieke als op fictieve landschappen gebaseerd. Op deze manier kan de hedendaagse existentiële werkelijkheid het beste weergegeven worden. Wie kan er tegenwoordig werkelijk onderscheid maken tussen fictie en non-fictie? Het impromptu kunnen schrijven van proza is het tweede punt waar schrijvers zich binnen deze methode in kunnen ontwikkelen. Ondanks het gebrek aan een vooropgezet plan is er dus veel ruimte voor zelfontwikkeling binnen deze methode. Verhalen zullen echter geen duidelijk begin of einde hebben. Elk verhaal kan gezien worden als een fragment van een oneindige film ofwel een fragment van het oneindige proces. Het soms haast pijnlijke en soms haast zalige proces van een verhaal schrijven wordt dan ook zichtbaar gemaakt in mijn verhalen. Ik hoop dat ik met deze site een bijdrage kan leveren aan de Nederlandse literatuur omdat ik denk dat mijn visie op schrijven kansen biedt om de relatie tussen mensen, dieren en ‘landschap’ te onderzoeken.