AARD•APPEL•ETER
Waar het landschap een droomlandschap ontmoet
Hier zal ik mijn best doen om in het kort mijn visie op schrijven en deze site toe te lichten. Het belangrijkste gegeven voor mensen die deze site bezoeken, is dat alles op deze site is ontstaan uit een voorliefde voor verhalen en schrijven. Het op twee na belangrijkste is dat deze site als een groot experiment beschouwd kan worden. De enige rode draad is dat de verhalen op deze site door mij geschreven zijn. Toch moeten de verhalen niet als los van elkaar beschouwd worden. Samen moeten de verhalen en gedichten een soort droomlandschap vormen. Het droomlandschap van deze site is inconsistent, onvolledig en ruimtelijk onmogelijk. Om te begrijpen waarom het toch als een geheel beschouwd kan worden is het van belang om langer stil te staan bij de eerder genoemde rode draad. De kern van mijn methode zit namelijk in die rode draad.
De beste manier om uit te leggen wat ik bedoel is aan de hand van een beeld. Stel je een vortex voor. In de flanken van de vortex worden impressies van het ‘landschap’ en de bijbehorende sensaties meegenomen door de stroming. Hoe dichter je bij het centrum van de vortex komt, hoe groter de concentratie aan impressies. Schrijven is in principe het kanaliseren van al die impressies in een verhaal. Op een bepaalde manier is schrijven dus niet heel anders dan schilderen.
Het ‘landschap’ waar naar verwezen wordt is een breed begrip dat o.a. betrekking heeft op mensen, ecologie en geologie. Daarbij kan een kamer ook opgevat worden als een ‘landschap’ binnen de gehanteerde definitie. Juist de relaties tussen mensen, dieren en omgeving wil ik met mijn verhalen onderzoeken. Ik onderzoek deze relaties door zonder plan te werken. Schrijven is een intuïtief proces waarbij ik me in de passagiersstoel bevindt en me laat sturen door het verhaal in plaats van het omgekeerde. Deze manier van werken heeft de meeste potentie om de authentieke relaties tussen mensen, dieren en ‘landschap’ te integreren in een sprankelend droomlandschap. In ieder geval heeft het de meeste potentie om mijn authentieke relatie met mensen, dieren en ‘landschap’ te integreren in een sprankelend droomlandschap. Relaties die net als het droomlandschap verre van perfect zijn, en zich niet alleen tot het fysieke domein beperken. De gehanteerde definitie van ‘landschap’ heeft namelijk ook betrekking op fictieve landschappen, die in mijn mentale landschapsbeleving mengen met het fysieke landschap. De landschappen en de interpersoonlijke relaties uit fictieve werken zijn een belangrijke basis voor mijn verhalen.
Wat is dan de kunst van het schrijven binnen deze visie? De kunst van het schrijven zit in mijn optiek deels in het denken zonder onderscheid te maken tussen fictie en non-fictie. De verhalen zijn fictief, maar zowel op fysieke als op fictieve landschappen gebaseerd. Op deze manier kan de hedendaagse existentiële werkelijkheid het beste weergegeven worden. De grenzen tussen fictie en non-fictie zijn namelijk toch al lang geërodeerd. Dit is het eerste punt binnen mijn visie op schrijven. Het tweede punt is sterk geïnspireerd door het boek Between Thought and Expression Lies a Lifetime van Schotse schrijver James Kelman. Ik ben helaas niet doortastend genoeg om de inhoud van dit boek hier in een paar zinnen te delen. Gelukkig doet de titel van het boek dat eigenlijk al voor me. In ieder geval houdt het in dat ik echt zoveel mogelijk zonder vooropgezet plan werk. Dit heeft ook nadelen, maar dat brengt me ook gelijk naar mijn laatste punt. Een verhaal hoeft niet perfect te zijn. Tot nu toe hebben alle verhalen op deze site inclusief deze tekst veel schrijffouten en ik begin nu pas een beetje het begrip show don’t tell te begrijpen. Ik ben vooral opzoek naar mijn eigen stem.
Mijn eerste poging om een visie op te schrijven
1. Solemn moments were lapsing into and unto each other like a multicoloured whirlwind above the Mariana Trench. Like a tornado reaching down to earth from the stratosphere. Or like the folding of Earth's crust over the past ten million years condensed into one holy moment. As I was taken down through the endless funnel of infinite colour I saw many faces. Some solemn, others breathing hatred and malevolent -looking. They were searching perhaps, or maybe they simply had given up. Their faces appeared in my field of vision as I was taken down an infinite iridescent shaft of colour, force and light. I can’t say it was easy to venture there again and again from our den of love. I can’t say it was hard. All I can do is describe it as it appeared to me. As it felt to me. That is what I shall do then in this story of hope, desire, loss and ultimately of life. It is beginning now and just as I finished the sentence it is over.
2. The landscape or our environment has inherent meaning. Throughout my life I will try my best to keep those moments of intense meaning in my psyche. The moments when we have a beauty experience or when we feel one with our surroundings. The abstractions that I gather will be the basis for my stories. I won't make a distinction between real or virtual surroundings. I only consider the meanings I pull from them. My ambition is to create a body of work in which fictional, real and virtual landscape merge into a whole unearthly, sparkly and poetic whole.